Ætli SÁÁ fjármagni ennþá starfsemi sína með spilakössum?

JB

Stuðningur í 3-5 sæti vel þeginn. :-)

Jóhann

"Forseti  góðir borgarfulltrúar

Það hefur sýnt sig að undanförnu að allmargir í samfélagi okkar eru flinkir við að telja krónur og aura. Og það er gott, enda veitir víst ekki af á þessum síðustu og verstu. Ég geri ekki lítið úr því. En þrátt fyrir mikilvægi þess að hagræða, eða spara eins og maður orðar það í venjulegu heimilisbókhaldi þá stendur engu að síður eftir þessi spurning: Hver eru brýnustu viðfangsefni stjórnmálamanna í borginni á tímum efnahagslegs samdráttar?

Áður en þeirri spurningu er svarað er mikilvægt að hafa í huga hvað gerist þegar þegar kreppir að? Jú einfaldasta svarið við þessari spurningu er það að lífsgæði fjölmargra rýrna, hvort sem í hlut eiga börn eða fullorðnir. Og hvað gerist þegar fólk sér fram á skert lífskjör?

Hvað gerist þegar fólk missir vinnuna?

Þegar unglingarnir okkar fá færri vinnudaga í vinnuskólanum og enga möguleika á að samræma vinnutíma við tómstunda og íþróttastarf  eða samveru með fjöldskyldunni.

Hvað gerist þegar unglingarnir okkar á framhaldsskólastigi fá yfirhöfuð ekki sumarvinnu?

Hvað gerist ef dregið er úr þjónustu frístundaheimila? Svo ég dragi nú aðeins fram örfáar spurningar.

Jú samstöðu og samheldni borgarbúa er stefnt í hættu, aukin hætta er á áhættuhegðun

Mikilvægasta verkefni stjórnmálamanna á tímum efnhagslegs samdráttar er að stuðla að félagslegu réttlæti og siðferðilegri ábyrgð.

Fyrir ekki svo mörgum árum bárust okkur oft fréttir af miklum uppþotum í innflytjendahverfum franskra stórborga. Margir voru fljótir að draga þá ályktun að hér hlyti að vera eingöngu um hreint og klárt trúarbragðastríð að ræða þar sem múslimar og kristnir áttust við. En þeir sem hinsvegar rannsökuðu málin komust að annarri niðurstöðu. Rót vandans fólst ekki í árekstri mismunandi menningarheima eða mismunandi trúar- eða lífsskoðunum heldur í því að félagslegu réttlæti var ábótavant. Fólki í þessum hverfum, einkum ungu fólki var talin trú um það að það hefðí sömu réttindi og tækifæri til að blómstra í lífinu og aðrir íbúar á meðan það upplifði allt annað heldur en því var talin trú um.

Á tímum sem þessum skiptir meginmáli að fólk finni lífi sínu tilgang og það skiptir öllu máli að unga fólkið okkar hafi ástæðu til að fara á fætur á morgnanna, því ef það festist í for atvinnuleysis þá er voðinn vís, skammt kann að verða í áhættuhegðun og hver veit hvenær sá sem ekki hefur ástæðu til að vakna að morgni mun fara á fætur þegar birta fer í efnahagsmálum?

Að koma í veg fyrir að sambærilegir hlutir eigi sér stað hér í borg, að koma í veg fyrir það að fólk upplifi sig afskipt og án félagslegs réttlætis er eitt mikilvægasta verkefni borgaryfirvalda.

Og hvernig fer maður að við slíkt? Jú annarsvegar með því að leggja megináherslu á að stuðla að samstöðu borgarbúa en ekki sundrung. Og hinsvegar með því að leggja megináherslu á siðferðilega ábyrgð í pólitískum störfum. Hafa stjórnmálamenn siðferðileg grunnhugtök að leiðarljósi þegar þeir taka ákvarðanir? Hvernig er hægt að breyta siðferðilega rétt þegar allt er á hausnum kann einhver að spyrja. En það er ekki síst á slíkum tímum sem afar brýnt er að dusta rykið af siðferðilegum hugtökum á borð við réttlæti, jafnrétti, samstöðu og samfélagslega ábyrgð. Allt sem við gerum hvort sem okkur líkar betur eða verr hefur áhrif siðferðilega séð.

Við höfum verið að horfa upp ákveðna tilburði í borginni til þess að sundra fólk frekar en að sameina það:  „leikskólastjórum boðið í kokteil á meðan aðrir starfsmenn fá ekki jólagjafir var ein fréttinn í vikunni. Og svo var málið afsakað með því að þetta hafi nú bara kostað kr. 200.000.  Nú ætla ég ekki að fullyrða að þessi frétt sé rétt, enda trúi ég ekki öllu því sem fjölmiðlar segja en ef hún er rétt þá er aðalmálið ekki sú upphæð sem varið er í veitingarnar heldur sú breytni sem mjög líklega er til þess fallin að stuðla að óeiningu á meðal borgarstarfsmanna, þar sem einn er metinn meira en annar á samdráttartímum.

Það ber ekki á öðru en að borgarstjórnameirihlutanum sé ekkert endilega í mun að þjappa íbúunum saman á þessum tímum. Þjappa íbúunum saman burtséð frá allt og öllu, burtséð frá kyni, kynhneigð, fötlun, uppruna og lífsskoðunum."

Síðar í ræðu minni segi ég svo:

"Í nýjum bæklingi frá Mannréttindaskrifstofu Reykjavíkur er tekið dæmi um mismunun vegna trúarskoðana. Þar segir:

„Foreldrar Bergþóru, sem standa utan trúfélaga, vilja ekki að hún læri kristin fræði eða fari í kirkju á skólatíma. Bergþóru er boðið að sitja á bókasafninu, án þess að fá kennslu, á meðan kristindómsfræðslan stendur yfir. Foreldrarnir vilja hinsvegar að hún sitji við sama borð og hin börnin og njóti fræðslu á meðan."

Grundvallarmisskilnings gætir í þessu dæmi. Almennt eru foreldrar ekki bara ósáttir við að börn þeirra séu látin hanga á bókasafni á meðan trúarathafnir fara fram. Foreldrar eru fyrst og fremst ósáttir við að starfsemi opinberra skóla sé þannig háttað að þeir neyðist til að láta taka börn sín út úr venjulegu skólastarfi, frá samnemendum sínum og félögum.

Það er algjör óþarfi að stuðla markvisst að sundrungu íbúanna, og ekki síst þegar í hlut eiga börn og unglingar."

Stuttu síðar segi ég svo:

"Vinstrihreyfingin grænt framboð leggur til að útsvar verði hækkað til þess að mæta að einhverju leiti þeim efnahagsvanda sem við blasir. Er eitthvað rangt við það að útsvar verði hækkað á meðan við erum að komast yfir mesta vandann? Ef illa er farið með skattfé almennings þá má vissulega færa rök fyrir því að hér sé ekki um góða hugmynd að ræða. En ef umræddri útsvarshækkun verði varið til að styrkja velferðina, félagslega réttlætið og siðferðilegu ábyrgðina sem við höfum gagnvart samborgurum okkar þá er þetta bara hið besta mál.

Skemmst er að minnast fregna sem bárust fyrr á þessu ári þar sem ýmsir þýskir eintaklingar sendu stjórnvöldum þar í landi bón um að frekari skattahækkanir því þeir töldu sig vera aflögufæra og vildu leggja sitt af mörkum til samneyslunnar. Það má eiginlega segja að ég leggi sambærilega bón fyrir borgaryfirvöld af því að mig langar svo að leggja meira af mörkum til samneyslunnar í þágu þeirra sem raunverulega þurfa á því að halda. Þetta er fyrst og fremst siðferðileg skuldbinding."

JB

Allir velkomnir.

JB

* Má maður smakka vínber í matvörubúðum? Ef svo er hversu mörg og þarf maður nauðsynlega að vera í þeim hugleiðingum að kaupa þau?

* Ef maður fær of mikið gefið til baka þegar maður fer út í sjoppu, leiðréttir maður þá afgreiðslufólkið? En ef maður fær of lítið?

Margt fleira var skoðað og einnig var varpað fram ýmsum hugmyndum að góðum heimspekitilraunum sem sumir kalla lífstilraunir og er ætlað að fá okkur til að undrast og sjá heiminn í öðru ljósi.

JB

Ný þykjast sumir sjá möguleika á breyttu gildismati og því lag að rifja upp hugmyndafræði hreyfingar sem rutt hefur sér til rúms úti í heimi og gengur undir nafninu Hæglætishreyfingin (Slow movement). Hæglætishreyfingin verður til sem andóf gegn hraðadýrkun vesturlanda sem hefur verið ríkjandi á flestum ef ekki öllum sviðum samfélagsins, einkum í borgum.  Einkenni hraðadýrkunarinnar er að við eigum að komast á sem skemmstum tíma á milli staða, við eigum að geta gleypt í okkur matinn á sem skemmstun tíma, við eigum að gerast þrælar klukkunnar (samanber nýinnleidd stimpilklukka hjá reykvískum grunnskólakennurum), börnin okkar eiga að streða við námsefnið í stað þess að hugsa, upplifa og njóta, hávaðinn er talinn smart og grænu svæðin púkó, fyrir utan það að í þessu streitufulla samfélagi kæmi það bara ekki til greina að loka heilu götunum fyrir snjósleðum eða gangandi fólki. Fyrir utan langa vinnudaga og opnunartíma verslana sem eru endalausir.

Er sú lýsing sem hér fór á undan hluti af eftirsóknarverðurm lífsstíl? Nei. Hugmyndafræði Hæglætishreyfingarinnar andæfir slíkum lífsstíl sem því miður hefur í raun verið einkennandi fyrir reykvískt borgarlíf á undanförnum árum og áratugum. Í stað hraða, hávaða- og streitulífsins er spurt um lífsgæði. Auka ákvarðanir stjórnmálamannana lífsgæði, eða stuðla þær að auknum hávaða, hraða og streitu? Er ánægjan á undan hraðanum? Eru manneskjur teknar fram yfir steinsteypu? Er hæglæti tekið fram yfir hraðann? Á þessum nótum spyrja fylgismenn Hæglætishreyfingarinnar. Í ýmsum borgum heims hefur hugmyndafræði Hæglætishreyfingarinnar verið  tekin upp. Yfirleitt er miðað við borgir sem ekki hafa fleiri íbúa en 50.000 sem geta flokkast sem „hæglætisborgir", en það er ekkert því til fyrirstöðu að stærri borgir eins og Reykjavík taki mið af þessari hugmyndafræði og notfæri sér á sinn hátt þær góðu hugmyndir sem þar koma fram.

JB

Jú þakka þér fyrir djobbið, ég er bara alveg æðislegur trukkabílstjóri þrátt fyrir að vera ekki með meirapróf ;-þ

JB

Fréttina má lesa á Vísi

http://visir.is/article/20100120/FRETTIR01/655436564

Flott hjá Þorleifi að vekja á þessu athygli á tímum þar sem sumir vilja telja almenningi trú um að borgarmálin snúist eingöngu um það hvort flugvöllurinn eiga að vera eða fara.

JB

Ég mun bjóða upp á námskeiðið: Þegar tvær konur mætast í alveg eins kjólum og fleiri heimspekilegar hversdagsklípur.

Námskeiðið verður haldið kl. 13.00-13.30 og verða þar skoðað ýmislegt í hversdagslífi okkar út frá heimspekilegu sjónarhorni.

Allir velkomnir á meðan húsrúm leyfir. Og svo verður kaffihúsið opið.

JB

"Ég hef aldrei verið mikið fyrir spádóma og aldrei talið mig hafa spádómsgáfu. En einhvernveginn hef ég það á tilfinningunni að ég gæti kannski orðið ágætur spámaður og gaman gæti verið að spá fyrir fólki og atburðum. Ég ætla því að skella mér í spádómsmálin og fyrsti spádómur minn á vonandi löngum spádómsferli er sá að innan ekki svo margra vikna mun sóknarpresturinn Gunnar sem verið hefur í fréttum að undanförnu hætta að stýra söfnuði sínum á suðurlandi og taka til við störf að ýmsum "sérverkefnum" á biskupsstofu. Mér sýnist líka þegar ég rýni betur í spádóminn að þetta starf að "sérverkefnum" verði í boði íslenskra skattgreiðenda þrátt fyrir kreppuna."

 

Málefni flóttamanna og innflytjenda almennt eru klárlega að einum þræði siðferðileg og full ástæða til að sú hlið fái frekara vægi í samfélagsumræðunni.

Í erindi þessu verða ýmis sjónarmið sem birtust opinberlega í umræðunni um komu palestínskra flóttamanna árið 2008 skoðuð út frá sjónarhorni siðfræðinnar. Leitað verður svara við því hvert siðferðilegt inntak þessara sjónarmiða er og hver séu einkenni siðferðilega lofsverðrar flóttamannastefnu.

Erindið verður haldið í stofu HT 101 í Háskóla íslands (Háskólatorgi) og hefst kl. 20.15.

• 1) „Flækjum ekki líf okkar að óþörfu." : Í einu af geðorðunum 10 er lögð áhersla á að fólk hugi að eigin heilbrigði með því að flækja líf sitt ekki að óþörfu. Upptaka stimpilklukku í grunnskólum borgarinnar nú eftir öll þessi ár og áratugi í skólastarfi í Reykjavík er viðleitni til þess að fólk flæki líf sitt meira en ástæða er til. Nú er sífellt háværari krafa uppi í samfélaginu um mildara og manneskjulegra samfélag en verið hefur, og með upptöku stimpilklukku í skólum borgarinnar ekki beinlínis verið að stuðla að mildara, sveigjanlegra og manneskjulegra starfsumhverfi.
• 2) „Lykt af vantrausti": Ekki hafa fundist rök fyrir ótvíræðum ávinningi þess að innleiða stimpilklukkur í grunnskóla borgarinnar. Á kynningarfundi með starfsmönnum nýverið var því haldið fram að ávinningurinn fælist fyrst og fremst í því að starfsfólk hefði betri yfirsýn yfir eigin vinnu. Hér þurfa þeir sem vilja innleiða stimpilklukkur að svara því til að hvaða leiti höfum við starfsmenn ekki haft yfirsýn yfir störf okkar.
• 3) Verksmiðjuvæðing grunnskólans": Störf kennara í grunnskólum er ekki eins klippt og skorið og störf fólks sem vinnur t.d. í verksmiðjum. Vinnutíminn er í raun mun sveigjanlegri og oft sveigjanlegri heldur en kennarar í raun óska sér. Kennarar eru þekktir fyrir að sinna nemendum sínum og fjölskyldum þeirra eftir bestu getu hvenær sem leitað er til þeirra, hvort sem er innan eða utan hefðbundins vinnutíma, hvort sem það er á götu úti, símleiðis eða með tölvupóstsamskiptum, enda kemur margt upp á í margbreytilegu starfi. Sjálfur hef ég aldrei séð eftir því að sinna nemendum mínum og fjölskyldum þeirra þegar til mín hefur verið leitað utan vinnutíma og mun ekki verða breyting þar á. Ég efast samt um að ég muni muni stimpla mig inn þegar leitað verður til mín utan hefðbundins vinnutíma.
• 4) Er fjármunum vel varið? Eins og aðrir hafa skólarnir þurft að grípa til sparnaðaraðgerða og í ljósi þeirra veltur maður því fyrir sér hver kostnaðurinn við innleiðingu stimpilklukku sé og hvort það sé þess virði að verja fjármunum til slíks í ljósi eftirfarandi staðreynda: A) Í fréttum hefur komið fram að kennslustundum yngstu barnanna verður fækkað frá því sem verið hefur. B) Dregið verður úr fjölbreyttum kennsluháttum, á ég þá einkum við um vettvangsferðir ýmiskonar og skólaferðalög sem hafa haft ótvírætt gildi fyrir nemendur, ekki síst félagslega stöðu þeirra. C) Þar sem ég þekki til er óhætt að fullyrða að tími sé kominn á viðhald skólahúsnæðis og skólalóða. D) Ekki væri verra að geta niðurgreitt enn frekar skólamáltíðir nemenda, einkum þeirra fjölskyldna sem illa hafa orðið úti í núverandi efnahagsástandi.
• 5) Eyða verður óvissu sem upp kann að koma um möguleg hagsmunatengsl kaupenda og seljenda þjónustunnar: Á undanförnum mánuðum hefur komið æ betur í ljós að siðferðilega vafasamir viðskiptahættir hafa tíðkast víða í samfélaginu. Ekki er ég að fullyrða að um slíkt sé að ræða í þessu tilviki en þar sem aukinnar tortryggni hefur gætt varðandi viðskiptahætti og í ljósi sparnaðaraðgerða þá ber kaupendum umræddrar þjónustu að eyða allri óvissu sem slíkar bollaleggingar kunna að valda.

Að lokum þetta: Er einhver hissa á að hvasst orðalag hafi verið notað í fyrri færslu minni í ljósi þess sem ég hef nú greint frá? Sem kennari hef ég á tilfinningunni að mér sé vantreyst og sem skattborgara er manni ekki sama um almannafé, allra síst um þessar mundir.

JB

Þetta kom svo sannarlega á daginn í dag þegar alls fjórir, já ég endurtek fjórir fulltrúar frá borginni komu til okkar í Réttarholtsskóla og stálu frá okkur einni klukkustund í vinnu til að segja okkur það að framvegis verðum við að stimpla okkur inn og út í tíma og ótíma. Og þetta er víst ekki svona stimpilklukka eins og var í Hraðfrystihúsi Keflavíkur þegar ég var að alast upp þar sem fólk smellti svona pappír í klukku og fékk stimpil. Nei þetta er svona stimpilklukka þannig að maður getur stimplað sig inn og út hvar sem er og hvenær sem er í gegnum tölvu og síma og ég veit ekki hvað.

Í vetur er ég svo lánsamur að fá að kenna alls 8 kennslustundir í heimspeki, en heimspekin er mitt helsta áhugamál. Réttarholtsskóli er eini skólinn sem hefur heimspeki sem skyldufag í 8. bekk og svo eru tveir hópar í 10. bekk sem hafa valið greinina, þannig að það verður mikið fjör í heimspekinni í vetur. Á meðan þessi fjórir, já ég endurtek fjórir fulltrúar frá Reykjavíkurborg (já ég endurtek fjórir þvílíkt bruðl) voru að predika fagnaðarerindið þá var ég með hugann við heimspekikennsluna sem fram undan er. Þetta er bara gjörsamlega óþolandi þegar pólitíkusar í menntaráði og embættishvuttarnir þeirra vantreysta okkkur kennurum svo mikið að þeir geta ekki séð okkur í friði til að vinna vinnuna okkar. Og svo hótuðu þessir fjórir fulltrúar, já ég endurtek fjórir að koma aftur og taka hvern og einn starfsmann í einkakennslu til að stimpla sig inn og út. Hvað er að þessu liði?

Við menntaráð Reykjavíkur segi ég bara "fokk jú" leyfið okkur að vinna vinnuna okkar í friði og í stað þess að vera að flækja okkur í einhverju bulli ættuð þið fulltrúar ráðsins að hætta að vantreysta okkur kennurum og koma ykkur hingað í skólann og sjá að við erum að vinna.

Ykkur menntaráðsfulltrúum er því hér með boðið að koma og sitja hjá mér í tímum þegar kennsla er hafin svo þið fáið nú smá hugmynd um hvað er að gerast í skólunum.

Við þurfum ekkert meira bull frá stjórnmálamönnum, við þurfum frið til að vinna vinnuna okkar.

JB

Eftir að mér tókst að komast hindrunarlaust inn og út úr herberginu á hótelinu var dvölin öll hin ánægjulegasta. Líður síðan að því að dvölinni lýkur og er tími kominn til að koma sér niður á lestarstöð til að taka lestina til Kaupmannahafnar. Eins og segir frá í fyrri hlutanum höfðum við keypt miða báðar leiðir og taldi ég það bara ansi snjallt að þurfa ekki að hanga í miðasölu til að kaupa miða. Þannig var bara hægt að koma sér út á brautarpall og bíða eftir að lestin kæmi. Ekki leið langur tími þar til hún kom og fengum við ferðafélagarnir okkur sæti og svo rann hún af stað.

Eftir dágóða stund kemur lestarvörðurinn, stór og stæðileg kona sem hefur væntanlega reynt ýmislegt í lestarbransanum, biður um miðana og setur upp leiðinlegan svip (ef kalla má svip leiðinlegan). Kona þessi kom mér fyrir sjónir sem manneskja sem lengi hefur unnið í miðatékkinu og hefur kynnst öllum lélegustu bröndurum farþeganna sem hugsast getur, öllum svikahröppunum og brögðum þeirra og var ekki skemmt yfir nokkrum einasta farþega. Hér var alvarleikinn mættur holdi klæddur. 

"Af hverju var manneskjan svona alvarleg" hugsaði ég. "Þið eruð ekki í réttri lest" sagði hún. "Er þetta ekki lestin sem er að fara til Kaupmannahafnar?" "Jú", "já við erum að fara þangað, hvernig getur þetta ekki verið rétt lest?" "Þetta er bara ekki rétta lestin" sagði hún. "Ja nú skil ég ekki" svaraði ég, "ég er að fara til Kaupmannahafnar og þessi lest er að fara þangað líka, málið getur ekki verið einfaldara." "Þið keyptuð miða með annarri lest þangað" svaraði hún. "Og hvað eigum við að gera?" spurði ég. "Þið verðið að fara út", "ha fara út, eigum við að fara út hérna?" spurði ég og benti á þéttann skóginn fyrir utan. Ég sá hana fyrir mér stöðva lestina og vísa okkur út í skóg en þá sagði hún hvasst "þið farið út í Malmö". "En þá erum við næstum því komin til Kaupmannahafnar" sagði ég og var ekki alveg búinn að gefast upp. "Þið farið út í Malmö" endurtók hún og svo rukkaði hún okkur um fargjald frá Halmstad til Malmö. Að sjálfsögðu byrjaði ég að tuða yfir því hvað þetta væri allt saman ömurlegt og óréttlátt og ótúristavænt. En þá sagði mín kona bara: "Ef þú ert eitthvað óánægður þá skaltu bara tala við ríkisstjórnina."

Þar með var ég mát og endaði á að fara út í Malmö.

JB